About last night...

02-11-2018

In een eerdere blog beschreef ik een gevoel dat mij plots kan overvallen. Toen was het wanneer ik alleen thuis was. Gisteren heb ik het voor het eerst terug ervaren. Dezelfde grote prop in mijn keel. Hij is pijnlijk, spreken lukt niet, huilen gaat vanzelf.
Het is exact middernacht. De vijfde opeenvolgende nacht in het ziekenhuis, want Roos haar longen hebben wat hulp nodig. Ik ben doodmoe, maar klaarwakker. De ideale broedhaard om mijn denkmolen te doen draaien. De 'waarom toch?' en 'Waarom in ons gezin?' vragen passeren opnieuw de revue. Welkom vragen, jullie zijn terug van even weg geweest. Nutteloze vragen, dat weet ik, en toch komen ze vanzelf en ongewild langs.


Het is niet de eerste ziekenhuisopname van Roos, maar misschien wel de zwaarste. De impact op ieder lid in ons gezin is groot. Vermoedelijk omdat we net deze week, herfstvakantie, een weekje verlof samen hadden voorzien. Een mooie afwisseling tussen leuke samen momenten, maar ook Ken-Jenka momenten. Je weet wel, iets met batterijen en weer opladen. Bas keek al weken uit naar zijn Halloween avond - ja, inclusief 3 kostuumwissels - en stiekem vond ik het zelf een spannend plezant mee aftellen met hem. Je schminken, onnozel doen, met spanning in de buik aanbellen om dan teveel te snoepen: echt iets voor mij! Papa Ken heeft die rol waardig van mij overgenomen, want ik hield de wacht bij Roos. 'Doen wij Bas niet te kort?' en 'kunnen we hen beiden genoeg aandacht geven?' passeren ook in de molen. Slikken doet pijn.


Deze week op tv een reportage over zwanger zijn van een kindje met downsyndroom. Hoe zou ons leven eruit gezien hebben mochten wij een keuze gehad hebben? Ook deze komt ongevraagd langs. Om direct daarna me schuldig te voelen dat ik me dit afvraag. Want Roos kijkt me aan. Zomaar in het midden van de nacht, wakker geworden uit het niets. Juist op dit moment. Ik smelt door haar vragende ogen. Ze voelt dat ik het lastig hebt, aait me en speelt even met mijn hand. De krop is weg, rust komt in de plaats.

Aftiteling

De film van afgelopen week werd aangenaam opgesmukt dankzij onderstaande figuranten

  • De hartsvriendin sinds jaren die een ziekenhuis-overleef-pakket komt afleveren
  • Pétje en métje die via videochat een stavaza over hun Roosje willen krijgen
  • De rechtstreekse lijn naar topzus om van gedachten te wisselen en alles te relativeren
  • Kanjers van overburen: altijd bereid voor een babbel, aperitief of oppas te zijn. Dit is duidelijk erfelijk, want ook dochterlief gaat hen achterna.
  • Grootouders die op bezoek komen en ons even laten ontsnappen uit het ziekenhuis
  • Familie die ons opwacht met verse appelbeignets
  • Topper papa Ken: als duivel mee met Basje op Halloween avontuur, Roosje leren zoentjes geven (onder het motto: wat anders te doen in de ziekenhuiskamer) en op exact het goede moment laten weten dat ik de beste mama ter wereld ben
  • De 2 cliniclowns die Roos even perplex deden staan
  • Collega's van Ken die één avond zijn gedachten hebben verzet (jawel: drinken en eten)
  • Tientallen vrienden en collega's die ons via vele kanalen berichten sturen of bellen om ons steun en moed te geven en Roos beterschap te wensen